Ένα πουγκάκι με χρωματιστές κλωστές
Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Υποπέφτουμε σε πράξεις, λόγια ή αποφάσεις για τις οποίες δεν είμαστε και ίσως ποτέ δεν θα είμαστε υπερήφανοι. Κουβαλάμε μέσα μας μια μικρή ντροπή, μια αμηχανία – που έρχεται κάθε φορά που τα σκεφτόμαστε.
Είναι εντάξει αυτό. Ναι, πραγματικά είναι.
Μου αρέσει να σκέφτομαι πως είμαστε σαν ένα πουγκάκι γεμάτο χρωματιστές κλωστές. Κάθε ζωή, κάθε άνθρωπος, είναι ένα τέτοιο πουγκί. Μέσα του υπάρχουν όλα τα χρώματα — φωτεινά, χαρούμενα, παστέλ, έντονα. Και, ναι, πάντα υπάρχει και λίγο μαύρο.
Σε κάθε σετ από κλωστές, μαρκαδόρους ή χρώματα… υπάρχει και το μαύρο. Δεν λείπει από κανένα. Κανένα πουγκί δεν είναι μόνο πολύχρωμο. Και καμία μαύρη κλωστή δεν είναι αρκετή για να σκοτεινιάσει όλα τα υπόλοιπα χρώματα.
Έτσι είμαστε κι εμείς. Κουβαλάμε μέσα μας στιγμές πιο σκούρες, πιο βαριές. Είναι εκεί, κι ας μην τις αγαπάμε. Δεν είναι ανάγκη να τις αποδεχτούμε με χαρά. Αλλά μπορούμε να τις δεχτούμε με κατανόηση.
Γιατί όσο κι αν υπάρχουν οι σκούρες κλωστές, δεν αρκούν για να ξεθωριάσουν τις υπόλοιπες. Δεν μπορούν να σβήσουν όσα όμορφα, φωτεινά και ζωντανά έχουμε μέσα μας.
Και αν αναρωτιέσαι…
Αρκούν μερικές σκούρες κλωστές για να σκουρύνουν ολόκληρο το πουγκάκι;
Όχι. Δεν αρκούν.
