Ένα ζευγάρι γυαλιά

Συχνά στη θεραπεία οι άνθρωποι μοιράζονται τη σκέψη:

«Μα καλά, δεν έβλεπα τότε; Είναι δυνατόν να μην το καταλάβαινα;»

Μια σκέψη που σχεδόν πάντα συνοδεύεται από έναν τόνο επικριτικό. Από ενοχή, απογοήτευση ή ακόμη και θυμό προς τον εαυτό και τότε είναι που συζητάμε για την ιστορία με τα γυαλιά.

Σχεδόν πάντα φέρνω αυτό το παράδειγμα και, με έναν τρόπο, βλέπω ότι κάνει νόημα στους θεραπευόμενους.

Όλοι, λοιπόν, φοράμε ένα ζευγάρι γυαλιά. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε αρχίζουμε σιγά σιγά να φτιάχνουμε τους φακούς μας και μέσα από αυτούς μαθαίνουμε να βλέπουμε τον κόσμο. Οι εμπειρίες μας, οι άνθρωποι που συναντάμε, όσα μας έμαθαν, όσα φοβηθήκαμε, όσα καταφέραμε, οι σχέσεις μας, οι ανάγκες μας… όλα βάζουν από έναν μικρό βαθμό στα γυαλιά μας.

Και φυσικά, δεν έχουμε όλοι τα ίδια γυαλιά.

Κάποια μπορεί να έχουν γρατζουνιές. Κάποια μπορεί να έχουν θολώσει λίγο. Και κάποιος μπορεί να έχει μάθει τόσο πολύ να βλέπει μέσα από έναν συγκεκριμένο φακό, που να μην έχει σκεφτεί ποτέ ότι τα πράγματα μπορούν να φαίνονται και διαφορετικά. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι οι βαθμοί μας αλλάζουν. Δεν μπορούμε να φοράμε τα ίδια γυαλιά σε όλη μας τη ζωή.

Έτσι, κάποια στιγμή παίρνουμε τα καινούργια μας γυαλιά και βάζουμε τα παλιά σε ένα συρτάρι. Κάποιες φορές, όμως, έχουμε την τάση να επιστρέφουμε σε εκείνο το συρτάρι. Παίρνουμε τα παλιά μας γυαλιά, τα φοράμε και ξαφνικά βλέπουμε θολά. Και τότε αρχίζουμε:

«Μα καλά, πώς έβλεπα με αυτά;»

«Πώς δεν το καταλάβαινα;»

«Γιατί έκανα αυτή την επιλογή;»

«Πώς μπορούσα να πιστεύω κάτι τέτοιο;»

Μα πλέον δεν έχουμε τον ίδιο βαθμό μυωπίας που είχαμε τότε. Τότε βλέπαμε καθαρά. Με εκείνα τα γυαλιά κοιτούσαμε τον κόσμο, παίρναμε αποφάσεις, κάναμε επιλογές, μέναμε, φεύγαμε, δοκιμάζαμε. Σήμερα, όμως, δεν βλέπουμε μέσα από εκείνα τα γυαλιά. Φοράμε άλλα. Αυτά που ταιριάζουν στον τωρινό μας βαθμό. Στην τωρινή μας φάση. Σε αυτά που έχουμε μάθει και σε αυτά που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα. Και μέσα από αυτά βλέπουμε πράγματα που ίσως τότε δεν μπορούσαμε να δούμε.

Σκεφτείτε, λοιπόν, να βρείτε ένα παλιό σας ζευγάρι γυαλιά. Το φοράτε και ξαφνικά όλα είναι θολά. Ίσως ζαλιστείτε. Ίσως δυσκολεύεστε ακόμη και να περπατήσετε. Θα ήταν άδικο να κοιτάξετε εκείνο το ζευγάρι και να πείτε:

«Μα καλά, πώς έβλεπα τότε;»

Έβλεπες. Γιατί τότε είχες άλλη όραση. Και εκείνα ήταν τα γυαλιά που χρειαζόσουν για να βλέπεις καθαρά. Το ίδιο άδικο είναι, λοιπόν, να κοιτάμε μια απόφαση του παρελθόντος με όλα όσα γνωρίζουμε σήμερα και να απαιτούμε από τον τότε εαυτό μας να τα γνώριζε κι εκείνος. Γιατί σήμερα έχουμε άλλους φακούς. Έχουμε εμπειρίες που τότε δεν είχαμε. Γνωρίζουμε πράγματα που τότε δεν γνωρίζαμε. Έχουμε ίσως διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά όρια, διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε εμάς και τους άλλους. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τον εαυτό μας τότε να έβλεπε με τα γυαλιά που αποκτήσαμε σήμερα.

Μπορούμε, όμως, να φροντίζουμε τα γυαλιά που φοράμε τώρα. Να τα καθαρίζουμε όταν θολώνουν. Να παρατηρούμε τις γρατζουνιές τους. Και, όταν οι βαθμοί μας αλλάζουν, να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αλλάζει και τους φακούς του. Ώστε να βλέπουμε κάθε φορά όσο πιο καθαρά μπορούμε.

Και όταν κάποτε ανοίγουμε εκείνο το συρτάρι και βρίσκουμε τα παλιά μας γυαλιά, αντί να κρίνουμε τον άνθρωπο που τα φορούσε, ίσως μπορούμε απλώς να τον κοιτάξουμε με λίγη περισσότερη κατανόηση. Γιατί τότε έβλεπε τον κόσμο με τα γυαλιά που είχε. Και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με αυτά που μπορούσε τότε να δει.

Με μια μεγάλη αγκαλιά προς τον εαυτό.

Ελπίζω η ιστορία με τα γυαλιά να έκανε λίγο νόημα και σε εσάς <3

Με πολλή αγάπη,

Πηνελόπη